دوران «کابوس-های طلایی»
نادره افشاری
در گذشته زندگی می کنند، در گذشته-های دور؛ در گذشته-های اتوپیا شده-ی وانفسایی که همه چیز آنقدر خوب بود که هیچگاه نبود؛ دوران صدر اسلام؛ دوران اوج قدرت استالین و اوج اقتدار سوسیال امپریالیستِ ریق رحمت سرکشیده؛ دوران «اقتصاد مال خر است»؛ دوران مردمی که انقلاب نکرده بودند، تا خربزه بخورند!
دوران هوار کشیدن برای کشتارها؛ دوران گُسیل کودکان از متن مدرسه-های دوشیفته-ی جنوب شهر، به روی مین-های داغ جنگ؛ دوران «عروس شدن» پسربچه-های نابالغ در سنگرهای پاسداران دفاع مقدس...
دوران کابوس-های طلایی؛ دوران دادگاه-ها و کلیشه-های آرمانی یخزده در «عدالتخواهی» کمدی؛ دوران سر و ته آدم-ها را بریدن، تا هم قد و قواره-ی «خمینی» شوند؛ چه فیزیکی و چه «متافیزیکی»؛ دوران مصاحبه-های اجباری و اعدام-های اجباری و زندان-های اجباری و جنگ-های اجباری و شهید شدن اجباری؛ دوران «بنیاد شهید»؛ دوران به فحشا کشاندن زنان و دختران «شهدای» دفاع مقدس؛ دوران «راه قدس از کربلا می گذرد»؛ دوران مین-های منفجر شده زیر پای کودکان ما؛ دوران حجله-های جوانان بر سر همه-ی گذرگاه-ها؛ دوران قبرستان-های آباد و شهرهای ویران؛ دوران وقاحت تا فراتر از مرز بیشرفی؛ دوران جان-ها را با کوپن ماشین رختشویی و روغن مایع تاخت زدن...
در گذشته سیر می-کنند؛ در دورانی که خود اختیار جان و مال و سرنوشت مردم را در دست داشتند؛ دوران دستبوسی «پدرخوانده»-ی پلید جماران؛ دوران نماز جماعت خون به امامت امام آدمکُشان؛ دوران طلایی رشته-های پنبه شده و نخ نما شده؛ دوران جنگ-زدگان سُکنی داده شده در حاشیه-ی شهرهای افیون و فحشا؛ دوران فریب-های چند لایه؛ چند طبقه؛ دوران «وحشت بزرگ» و «دروغ-های بزرگِ» گوبلزی؛ دوران روسفیدی گوبلز؛ دوران فتواهای مرگ؛ فتواهای قتل؛ فتواهای صدور انقلاب پلید اسلامی به گوشه گوشه-ی جهان؛ دوران خمینی؛ دوران ماموت-های مرده و از دور خارج شده؛ دوران دایناسور پرستی-های کهنه و از مد افتاده؛ دنیای غریبی که تنها در کتاب-های کهنه-ی تاریخ می شد سراغی از آن گرفت؛ و حالا در برابرمان بود؛ در برابرمان است؛ بخشی از زندگیمان است و چه تلخ...
دوران ملتی که تا عمق باورش در میان سطل-های ذباله، به دنبال قهرمان می گردد و چه ها که نمی یابد؟!
دنیای قهرمان ساختن از جانیان و آدمکشان؛ دوران به هر حشیشی آویختن؛ دوران دفن خدمت-گزاران و ستایش قاتلان؛ دوران وحشت بزرگ، وحشت ناتمام؛ دوران عادت کردن به ترس-ها و نگرانی-ها؛ دوران فرارها، گریزها از کوه و در و دشت؛ تا ناکجاآباد پناهجویی و دریوزگی ذره-ای آزادی...
دوران ملت یتیمی که در چهره-ی قاتل پدرش، «پدران حقوق بشر» را بازسازی می کند و در دامن کشندگان «مادرش» نوحه سر می دهد؛ دوران غریبی که «همه با هم» توطئه می کنند تا گوش-ها را بگیرند، تا چشم-ها را ببندند؛ که تا عمق خودفریبی، دروغ بگویند و دروغ بشنوند؛ مبادا روایت درستی، «کابوس-های طلائیشان» را آشفته سازد؛ دوران مدیحه سرایی برای دروغ-های نجومی دفاع مقدس و سرکوب مقدس و «کشتار درمانی» مقدس و شاش مقدس و تف مقدس و فریب و فریب و فریب مقدس!
دورانی که تمام شدنی نیست...
وای که چه قیامتی است اینجا؟!
نادره افشاری
سوم فروردینماه1390
23 ماه مارس 2011 میلادی
Labels: "Nadereh Afshari", دوران «کابوسهای طلایی», نادره افشاری
posted by مزدک @ 6:38 AM
5 comments
